လူႀကီးအေတြး

            ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းကုိ  လမ္းေလွ်ာက္သြားတတ္တယ္။  ေက်ာင္းဆုိတာက ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကုိ ေလ့က်င့္ ပ်ိဳးေထာင္ေပးတဲ့ေနရာမဟုက္လား။  ကၽြန္ေတာ္ ေန႕တုိင္းေက်ာင္းကုိ လမ္းေလွ်ာက္သြားတယ္။  ကၽြန္ေတာ္တုိ႕  အိမ္မက္ေတြ  အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖုိ႕ေလ။  လွည္းတန္နဲ႕ ဗုိလ္တစ္ေထာင္ေလာက္သာသာ  လမ္းေလွ်ာက္ သြားရတာ ကမာၻေက်ာ္ဖုိ႕  လုံေလာက္ေနၿပီ။  ကၽြန္ေတာ္ တုိ႕  သင္ၾကားေရးစနစ္အရေျပာပါတယ္။   အဓိက လုပ္ငန္းစဥ္က  ေဆးလိပ္မီးရႈိ႕ျခင္းပါပဲ၊  ၿပီးရင္လမ္းေပၚကုိ

လက္ဖက္ရည္ဆုိင္

( ဆရာမင္းခုိက္စုိးစန္၏ ေဆာင္း  ကုိ  မွီျငမ္းထားပါသည္။)

လက္ဖက္ရည္ထုိင္ျခင္းရသဟာ  ကၽြန္ေတာ့အတြက္အံ့ၾသစရာေကာင္းသည္။ပ်င္းရိျခင္းလက္တံရွည္မ်ား၊  နား လည္မႈေ၀၀ါးတဲ့  အိပ္စက္လဲေလ်ာင္းရာနဲ႕ သုိ၀ွက္ပုံကြဲခ်ိန္မ်ား၊ ေန႕မ်ားညမ်ားကုိ  အရသာ ခံခ်င္ရင္ လက္ ဖက္ရည္ဆုိင္မွာရွိေနတတ္သည္။ ည၏ေလထဲတြင္ပါ၀င္လာေသာ  တစ္စိ္မ္းဆန္မႈမ်ားကုိ  ေတာက္ေရြ႕ဖုိ႕  ကၽြန္ ေတာ္တုိ႕ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးလက္ဖက္ရည္ေသာက္ျဖစ္ၾကသည္။ အဆင္မေျပေသာ စိတ္ဓာတ္ေတြကုိ  ရႈံခ်ဖုိ႕  ေဆး လိပ္မီးခုိးေတြမႈတ္ထုတ္ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ဘယ္သူေတြဘာေျပာေျပာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ ထုိင္ ျခင္းမွာ  ရသေျမာက္ခဲ့သည္။   တစ္ေယာက္ထဲ

လုပ္ေနသည္..ေျပာခ်င္တာကတစ္မ်ဳိး ေျပာခဲ့တာကတစ္ဖုံ ျဖစ္ေနတာကတစ္ျခား. .မဟုက္ပါရေစ

           

ညေနမ်ားသည္  စုန္းျပဴးသဖြယ္  ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကုိ ေခၚေဆာင္သြားေနသည္မွာ  ၾကာခဲ့ေလၿပီ။   မ်က္ လုံးမ်ားကုိ  စုံမွိတ္ဖုိ႕  အတင္း တုိက္တြန္းထားခဲ့သည္။  ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိေသာ  မိန္မလွတစ္ေယာက္၏  အခ်ိဳးအ စားအတုိင္း  မနက္ခင္းမ်ားကုိ  ေတာက္ေရႊ႕ ၊ ညေနခင္းအိမ္မက္မ်ားကုိ  တုန္႕ဆုိင္းေစခဲ့သည္။   ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ညေနမ်ားစြာကုိ  ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးသည္။  ဟုတ္သည္. .  ဆႏၵမ်ားစြာႏွင္႔  ေက်ာ္ခြခဲ့ဖူးသည္။ မနက္ခင္း၏ အ ေတြ႕ အၾကံဳမ်ားကုိညေနခင္း၌  ထုိးသိပ္ေမ့ေပ်ာက္ခဲ့ၾကသည္။ မနက္ခင္း၏  ရသကုိ  ႏွလုံးသား တစ္ျခမ္းႏွင္႔  ခံစား ၿပီး အာရုံေနာက္ခဲ့ရသည့္ ညေနေတြ မ်ားခဲ့ၿပီ။ ထုိ႕ေၾကာင့္ညေနမ်ားကုိ   အျပည့္အ၀ ေရတြက္ခဲ့ၾကသည္။  ေႏြ၊ မုိး၊ ေဆာင္း  အလီလီ ရဲ႕ညေနမ်ားကုိ

တိတ္တဆိတ္ငုိေႀကြးၿခင္း

စကားလုံးေတြ အသုံးအၿဖဳန္းႀကီး
ငါ ့ကုိ သည္ထဲ ေရာင္းစားလွည္ ့ပါ
ေဝ ့လည္ေႀကာင္ပတ္ အေတြးေတြထဲ
ငါ ့ကုိ လွည္ ့စားလွည္ ့ပါ
ပလီပလာ လုပ္ၿပီးခၽြဲတတ္သလုိ
ရယ္စရာလုပ္ၿပီးဟား တတ္သလုိ
ေဘာလုံးတစ္လုံးလုိငါ ့ကုိ လွိမ္ ့

အခုေတာ ့ငါ    ရွိသမွ် အင္အားနဲ ့
ရွိသမွ် အၿပဳံးေတြကုိ ႏႈတ္ခမ္းေထာင္ ့က
မ်က္ရည္စေတြနဲ ့ လႊင္ ့တင္ ဝဲပ်ံထား
ဒါကုိ    မိန္းမလည္ မႀကီး  နင္က ေတာ ့
လ်စ္လ်ဴ ရႈထားဆဲ
                                                 ေနမုိးလူ

ငရဲပန္း

နံပါတ္၂ ေနရာကုိ

ေျခစုံပစ္၀င္ဖုိ႕

ေခတၱ  ေစာင့္ဆုိင္းေပးပါ

ပန္ရခက္  စြန္႔ရခက္

ေတာ္၀င္  သဇင္ပန္းတစ္ပြင္႔

ကုိယ္ကေတာ့

အညတရ  ငရဲပန္း

အသြင္တူ  အဆင္ကြဲ။

ကုိယ္႔ဘ၀  ပင္လယ္ထဲ

လက္ပစ္မ  ကူးခပ္နဲ႕

၀ဲဂယက္ေတြ  ေပါတယ္။

လျခမ္းပုံ ႏႈတ္ခမ္း

ငါ့အသည္းေတြ

ယားက်ိက်ိနဲ႕

ထုိင္မထိ ေနမသာ

ကုိင္ၾကည္႕မရ။

ေသးသြယ္ကုိယ္လုံးက

ေသြးေရာင္လႊမ္းဖုံး

အၾကည့္ေတြ  စူးလြန္းေတာ့

ပါ၀ါထူထူ  မ်က္မွန္ႀကီးနဲ႕

ကာၾကည့္   ကာၾကည့္

လျခမ္းပုံ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းက

မူလုံးေတြ  လႊတ္လာေတာ့

ေျပးေပါက္ရွာမရ။

တကၠသုိလ္အေမွာင္ႏွင္ ့ေကာလိပ္စရုိက္ (၃)

               ကၽြႏု္ပ္တုိ ့သတင္းအတတ္ပညာ ဆုိတဲ ့ဘာသာရပ္ႀကီးမွာ  JNL ဆုိတဲ ့ အဓိက major ဘာသာ ကုိ ယူရတယ္ဗ်…က်န္တဲ ့  minor ေတြမွာ တၿခားဘာသာေတြကုိလည္း ကုိယ္ ့ စိတ္တုိင္းက်မဟုတ္ဘဲ…

တကၠသုိလ္အေမွာင္ ႏွင္ ့ေကာလိပ္စရိုက္ (၂)

ေကာလိပ္ရွိ အထူးၿပဳဘာသာရပ္မ်ားကုိ ကုိယ္စားၿပဳပါဆုိလွ်င္ အမ်ိဳးသားစီမံခန္ ့ခြဲမႈပညာေကာလိပ္ရွိ သတင္းအတတ္ပညာဘာသာရပ္ႏွင္ ့ သတင္းအတတ္ပညာေက်ာင္းသားမ်ားကုိသာ

ငါ့သမုိင္း ငါေရးခဲ့

ရြက္ဖ်င္ၾကားမွာေန                           

၀ါးခင္းၾကမ္း  ေပၚေမြး

ဘ၀ကုိ  အႏၱရာယ္ေတြၾကားက

လူျဖစ္ေအာင္ေန။

ခ်က္လည္း  ဒီအုိး

စားလည္း  ဒီဇလုံ

မိဘေတြက်န္  ခဲ့တဲ့အေမြ။

ဆန္ၾကမ္း စားၿပီး

အင္အားေတြေမြး

ႏုံခ်ာလြန္းတဲ့  ဘ၀ထဲ

ေမြ႕ေပ်ာ္ရင္း

ေရွ႕ကုိခ်ိတ္ဆက္ခဲ့တယ္။

ငါ့သမုိင္း  ငါ့ဘာသာေရးခဲ့

ငါ့ေျခေထာက္ေပၚ  ငါရပ္လုိ႕

ေဆြမ်ိဳးေတြ  အားမကုိးဘူး

ငါ့ထမင္း ငါစားရင္း. . . .။

လွ်ိဳ ့ဝွက္ထားရမည္ ့အခ်က္

တေရးႏုိးက
အိပ္မက္ေၿမမွာ
ေၿမစမ္းခရမ္းပ်ိဳးလုိ ့

“တကၠသုိလ္ အေမွာင္ႏွင္ ့ေကာလိပ္စရုိက္(၁)”

                                  

                              

အခ်ိဳ  ့ကား ေကာလိပ္ေက်ာင္း စတက္ရ ၿပီဆုိသည္ႏွင္ ့ စီးထားေသာ ဖိနပ္ကား ေၿမႀကီး ႏွင္ ့ မထိဘဲ…ေၿမာက္ႀကြေၿမာက္ႀကြ ၿဖစ္တတ္ႀကသည္….။ကၽြႏု္ပ္မူကား… ေကာလိပ္ေက်ာင္းစဖြင့္ ၿပီ ဆုိကတည္းက အိမ္အဝ၌ ၊အိမ္အခန္းအတြင္း၌ အခန္ ့သား ထုိင္ငုိင္ေနတတ္သည္။မိဘမ်ားက   ‘ငါ့သား  မ်ား ရည္းစား ရေနၿပီလား  ’ ဟု

ေတာင္းပန္တာမဟုက္ဘူး. . .ရင္ဘက္ေတြသိမွာပါ

မေျပာခ်င္လည္း  ပါးစပ္ပိတ္မႈဟာ

ေပ်ာက္ဆုံးမႈ တစ္ခုသာသာ၊

ဆရာသခင္ႏွင္႔ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာ

လူေတာသူေတာမွာ  မရွိခဲ့ရဘူး။

ေႏြကာလရဲ႕ ဖုန္မႈန္႕မ်ား

ေန႕စဥ္သင္ ဒီအခန္းဘ၀ဆက္မွာ

ျမဲျမံတာ   သမုိင္းေဟာင္းမ်ား

ပ်င္းရိလြန္းလုိ႕  လည္ေခ်ာင္းထဲ  ယားက်ိက်ိေနတယ္။

မထုိက္တဲ့ အလင္းထဲတုိး၀င္ျခင္း

ေက်းဇူးျပဳ၍  အလင္းတန္းမ်ားျဖန္႕က်က္ေပးပါ

ေ၀ခြဲမရတဲ့   ရွင္သန္ျခင္းကုိ

ရက္စက္တာ  မဟုက္ေပမဲ့

နင္မသိခဲ့တဲ့ ေျမမႈန္ေတြအေၾကာင္း

ယုေရ. . .

          ေတာင္းပန္ပါတယ္. . တကယ္ပါ။ ငါဆုိတဲ့ေကာင္က မထုံတတ္ေသးဟန္ေဆာင္ခဲ့ေပမဲ့    ရွင္သန္ျခင္း ေတြ  အပုိင္းပုိင္းျပတ္သုန္း   သြားခဲ့တာ  အခုထက္ထိ။  နင္က်ခဲ့တဲ့   မ်က္ရည္ေတြ  . .  ငါျမင္ေနရေတာ့  နာ က်င္ခဲ့ရတာ  သန္းေခါင္ယံညအိပ္မက္ဆုိးတစ္ခုလုိပါပဲ။  အတိက္  ပန္းခ်ီမွာ

ေနရာ

ေနရာေလးတခု.... ငါရပ္ေနတယ္...
မေန႕ကေတာ့ .. ငါ ထင္ေနတာ.. ေသခ်ာတဲ့ ေနရာတခုေပါ့....
ဒါေပမယ့္...
ဒီေန႕ ငါ ထပ္ၾကည့္လိုက္မိတယ္...
ငါ ထင္ေနတာ နဲ႕ ငါ ရပ္ေနတာ... မေသခ်ာေတာ့ ျပန္ဘူး....

ေရာင္စုံမ်ား ႏွင့္ အေမွာင္ ဓာတ္ပုံမ်ား

  ေၿပာရမယ္ဆုိရင္ေတာ ့ ခပ္ဆန္းဆန္း၊ ခပ္လန္းလန္းရယ္ဗ် ။ ကၽြန္ေတာ္ ေနထုိင္ေနတဲ ့ရာစုႏွစ္ကုိ ခင္ဗ်ားတုိ ့  ေခ တ္ေတြ ထက္ အမ်ားႀကီး သစ္တဲ ့ရာစုႏွစ္…လုိ ့ပဲမွတ္ထားေပးႀကပါ

   ကၽြန္ေတာ္ ့နာမည္က ငဘုတ္ ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္က ေလာကမွာ လုိတုိင္းတ တတုိင္းရတဲ ့ လူတစ္ေယာက္ၿဖစ္ခ်င္ခဲ ့တာေပါ ့။ဒါ ေပမဲ ့ မထင္မွတ္ပဲ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဓာတ္ပုံဆရာတစ္ေယာက္ၿဖစ္ခဲ ့တယ္။ဝါသနာမွာ ၿမစ္ဖ်ားခံၿပီး ဓာတ္ပုံရုိက္ၿခင္းဆုိတဲ ့အေလ ့အထက   ကၽြန္ေတာ္ ့ဆီကုိ စီးဝင္လာခဲ့ တယ္။ကၽြန္ေတာ္ နဲ ့ ကၽြန္ေတာ့္ မိသားစုက

ေလာကနတ္

ေလွ်ာက္တဲ့လမ္းဟာၾကမ္း

အေမွာင္မွာ  မုိးေလ၀သမေကာင္းေပမဲ့

ေဖာက္ျပန္ေနတာက  ေရွ႕ဆက္ပင္စင္ခ်ိန္

ဘ၀ေန၀င္ခ်ိန္မွာေလ။

ပုိင္ရွင္မဲ့စြန္

ဘ၀တစ္ေကြ႔မွာ  ထိခုိက္မိတဲ့

ေျမမႈန္ႏွစ္ခုရွိတယ္။

နီးစပ္မႈ၀င္ရုိးစြန္းနဲ႕  ေ၀းကြာမႈ၀င္ရုိးစြန္း

ရွိေသာသူႏွင္႔ မရွိေသာလူ

ဒီေန႔  အဆာမေၾကခင္

မာနေတြထမ္းပုိးထားတဲ့  လူ

တစ္၀ုိင္းထဲ  ေျခခ်သြားတယ္။

ပါရဒုိင္း

မသိေသးတဲ့  ပုစၥာေတြ

ငါ့နာရီထဲ  ျဖတ္သန္းသြားတယ္။

ျပင္ရွရွ ျငင္းဆန္မႈနဲ႕ 

ဇာတိမာန္

ဒါတုိ႔တိုင္း၊  တုိ႕ျပည္ ၊  တုိ႔ျမန္မာဟာ

အတိက္တစ္ခုအလား

တရုက္ပါ၀ါရိမ္းဂ်ား ကား တီဗီမွာ

ေန႔တုိင္းပါတယ္။

လုိခ်င္ေတာင့္တမႈမ်ား

လုိခ်င္ေတာင့္တမႈမ်ား. . . . .။ ကၽြန္ေတာ့လုိခ်င္ေတာင့္တမႈမ်ားကေတာ့  အမ်ားႀကီးပဲရွိသည္။    ထူးဆန္းေထြလာေတြမဟုက္ေပမဲ့ အခုအခ်ိန္ျပန္စဥ္းစားမိရင္     အင္မတန္အသိခက္ဥာဏ္တိမ္ေသာ   ခ်င္ျခင္းတပ္မႈမ်ားပင္ျဖစ္သည္။     အေရာင္မ်ိဳးစုံ   ျခယ္သထားေသာ   ပန္းခ်ီဆရာ လက္ဆမသက္ ရ ေသးေသာ   ပိတ္စတစ္လုိ   ရသေပ်ာ္၀င္စီးစင္းမႈကင္းမဲ့လွ၏ ။

ကၽြန္ေတာ့ဘ၀ဇာတ္ေၾကာင္းေျပာင္းရမလား

       
မေန႔က  ဘုရားသြားၾကမယ္ဆုိလုိ႕  ဒီေန႕  မနက္ ကၽြန္ေတာ္  ၇နာရီ  မွာႏုိးလာသည္။  အရင္ေန႕ ေတြ ဆုိ  ၉နာ ရီေတာင္မနဲ႕ ထရသည့္  ကၽြန္ေတာ္ ဘုရားသြား  မယ္ဆုိလုိ႕  ထျခင္းျဖစ္သည္။ ေနာက္ မ်က္ႏွာ သစ္ ျခင္းအမႈ၊    ေရခ်ိဳးျခင္း  အမႈကုိျပဳၿပီးေသာ  အခါ  အေဆာင္ သားေတြႏွင္႕  လက္ဖက္ရည္ဆုိင္သုိ႔ 

ေကာင္းကင္

အၾကည္႔တစ္ခ်က္နဲ႕ ယစ္မူးမိ
ျမဴဆြယ္ဖ်ားေယာင္းမႈမွန္း မသိေတာ့
ရင္ခုန္သံေတြ နရီလြက္သြားတယ္။

ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ၌ယဇ္ပူေဇာ္ျခင္း

မေန႔က ေရမရွိဘူး
ဒီေန႔လည္းေရမရွိျပန္ဘူး။
ခန္းေျခာက္ေနတဲ့ သမုဒၵရာဟာ
ကြဲအက္ေနခဲ့ ရွင္သန္ျခင္း
ဘာေတြမ်ား လုိေနေသးလုိ႕လဲ

ဧ၀ မသိခဲ့တဲ့ အာဒံရဲ႕ ပန္းသီး

ဇာတ္လမ္းကေတာ့  ျပတုိက္ထဲ ေရာက္ေနၿပီ။

ဒါေပမဲ့   နင္ေမ႔ေလ်ာ့ေနတုန္း

အမ်ားႀကီး  ေမွ်ာ္လင္႔မိေတာ့

အႀကီးႀကီး  ရႈံးသလုိေပါ့

ျဖတ္ခဲ့တဲ့  နင္႔ အတြက္

အယူခံ

မုန္းစရာႀကီးတဲ့
စြပ္စြဲခဲ့  နင္႔ႏႈတ္ခမ္းေတြ
ေျဖရွင္းခ်က္မွာ  ျမဴေတြဆုိင္းေနရ...

ခမ္းနားလမ္း

ဂါထာရြက္ၿပီး    အိပ္ရာထ

မနက္လင္းရင္   စာမူေလး  ပါပါေစ. . .

ပါခဲ့ရင္  အေတြးမွာ   ထီထုိးမိေတာ့

ႀကမၼာ ဖန္တီးရွင္

စိ္တ္စိတ္        က်ဲက်ဲ

နည္းနည္း      မ်ားမ်ား

ပါးပါး         

ေမ့ေလ်ာ့ကႀကဳိး

မီးရထားတစ္စီးဟာ

ခရီးမဆုံးေသး

အေမွာင္ထဲကလူက

မ်က္စိပြင္႔နားပြင္႔ရွိ လွတယ္

အၿဖဴထည္

လြတ္လပ္ပိက္ကားနဲ႕

ေဖ်ာ္စပ္ထားတဲ့

မာယာတစ္ခြက္

အဆုံးသက္မွာ

ေဆးလိပ္ဟုထင္ရေသာ

အခ်စ္ကုိ မီးညွိလုိက္တုိင္း

ေသာက ေတြတ ဖြားဖြားနဲ့

စြဲမက္ခုိးေတြကုိ ရႈိက္ငင္...

ေသာက္သုံးခဲ့မိ

အေကာင္းဆုံးအႏုိင္

အိပ္မက္ေတြ နင္းေျခ

ႏွင္းဆီက ေရာင္စုံသမ္းေတာ့

ဘဝက မေသခ်ာဘူးေပါ့

ေလွ်ာက္လမ္းကုိ ေျပာင္းၿပန္လွမ္းရင္

'၀' လုံးကုိလည္း လွေအာင္ေရးတတ္ရမယ္

သည္ပုက္ထဲက သည္ပဲ

ပင္လယ္ကပုိက္ကြန္

ငါက ေသးမႊားတဲ့ငါး

ေျမႀကီးက သံပခ်ဳပ္

ငါကသည္ ထဲကေျမြ