“တကၠသုိလ္ အေမွာင္ႏွင္ ့ေကာလိပ္စရုိက္(၁)”

                                  

                              

အခ်ိဳ  ့ကား ေကာလိပ္ေက်ာင္း စတက္ရ ၿပီဆုိသည္ႏွင္ ့ စီးထားေသာ ဖိနပ္ကား ေၿမႀကီး ႏွင္ ့ မထိဘဲ…ေၿမာက္ႀကြေၿမာက္ႀကြ ၿဖစ္တတ္ႀကသည္….။ကၽြႏု္ပ္မူကား… ေကာလိပ္ေက်ာင္းစဖြင့္ ၿပီ ဆုိကတည္းက အိမ္အဝ၌ ၊အိမ္အခန္းအတြင္း၌ အခန္ ့သား ထုိင္ငုိင္ေနတတ္သည္။မိဘမ်ားက   ‘ငါ့သား  မ်ား ရည္းစား ရေနၿပီလား  ’ ဟု

စုိးရိမ္သမႈ ၊ ေမးၿမန္းမႈကုိ ၿပဳႀက ရွာေလသည္။ လုပ္ခြင္ ့ကုိင္ခြင့္  သာလာေသာ ေခတ္၌  အလုပ္အကုိင္အခြင့္အလမ္း ေတြက မ်ားလွသည္။သုိ ့ေသာ္ ကၽြႏု္ပ္ မူကားသမုိင္း ၏တာဝန္ေပးခုိင္း ေစခ်က္ အရ ေက်ာင္းသားဟူေသာ ဂုဏ္ထူးဝိေသသ ၿပဳထားၿခင္းခံသည္ ့  လယ္ကြင္းရုိးၿပတ္ရုိင္း ႀကီး ၌ ဇြဲရွိေသာ ႏြားပမာ တြင္တြင္ႀကီး ခရီးေပါက္ေအာင္ ရုန္းေနရပါ ေလ၏။

                 ေက်ာင္းစတက္သည္ ့ေန ့မွ စ၍ သင္လုိက္သည္ ့စာမွာ ၿမန္မာႏုိင္ငံပညာေရး၏ ထုံးစံအတုိင္း တစာစာ ႏွင္ ့ပင္ အခ်ိန္မ်ား ေက်ာ္လြန္ေနခဲ ့ရသည္။ဤသုိ ့လွ်င္ သင္သမွ်  စာကုိ  ရြတ္၊ဖတ္၊မွတ္၊အံ၊ေရး၊ေၿဖ ၿပဳ ရေသာ ၿမန္မာ ့ရုိးရာ ပညာေရး ဓေလ ့ ေႀကာင္ ့ ကၽြႏု္ပ္တုိ ့ေက်ာင္းသားတစ္သုိက္သည္  အေညာင္းမိ ေရာဂါ စြဲကပ္ၿခင္း ခံရေလေတာ ့သည္။ ထုိေရာဂါကုိ ကုစားရန္အလုိ ့ငွာ တစ္ခုံတည္းသာ ဝင္ ့ဝါစြာ တည္ရွိေနေသာ စာပြဲတင္တင္းနစ္ ခုံေလးထံသုိ ့ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ ့သည္။တင္းနစ္ခုံေလးထားရွိရာ   အားကစားရုံေလးသည္ ၃၅ ေပပတ္လည္ ခန္ ့သာက်ယ္ဝန္းေလ၏။ လူကငါးေယာက္ ၊ စားပြဲခုံကတစ္လုံး ၊

တုန္ ့ ၿပန္ တြန္းကန္အား (ပါဝါ)နည္းေသာ စားပြဲ တင္ တင္းနစ္ အမည္ခံ သစ္သား သားေရကပ္ ဘတ္တံ အစုတ္အပဲ ့ က ႏွစ္ေခ်ာင္း…။ ခြဲေဝရိုက္ႀကရေတာ ့သည္။ ထုိသုိ ့ေသာအခါ က်န္ေသာ ၃ေယာက္က ေဘးက လက္ပုိက္၍ပြဲႀကည္ ့ ပရိတ္သတ္ လုပ္ရေလ သည္။ပြဲႀကည္ ့ပရိတ္သတ္မ်ား လည္းႀကာေတာ ့  ေသြးလည္းမဆူ လူလည္းမေႏြးေသာ  ၄င္းတုိ ့ အၿဖစ္ကုိ ရႈစားသုံးသပ္ၿပီးေနာက္ အနီးနားရွိ သားေရေဘာလုံး ကုိ ကၽြႏု္ပ္ တုိ ့ စားပြဲ တင္တင္းနစ္ ခုံတည္ရွိ ရာ ၃၅ ေပ ပတ္လည္ အားကစားရုံေလးထဲ၌ ဟုိဘက္သည္ ဘက္ ကေလးကလား ေဝးေလးဝါးလား

လႈပ္ရွားကာ ေၿခစြမ္းၿပ ေဆာ ့ကစား ေနႀကေလေတာ ့သည္။

                     ကၽြႏု္ပ္ တုိ ့ေဆာ ့ကစားရာ ၃၅ ေပ ပတ္လည္ အခန္းက်ယ္ေလးထဲ ၌   မည္သူလွန္းမွန္းမသိလွန္းထားေသာ ကေလး အဝတ္မ်ား ထဘီမ်ား ၏ ဝါလုံးတနး္ က အတင္ ့ အတယ္ ေနရာ ယူခန္ ့ညားလ်က္ရွိေန၏။

       “ေၿဖာင္း” ဟူေသာ အသံႀကီး ကုိ ႀကားရ၍ တင္းနစ္ရုိက္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ဦး ႏွင္ ့ ေဘာလုံး ကန္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္း (၃) ေယာက္ သည္ မ်က္ၿပဴးဆန္ၿပာ ၿဖစ္ရကာ ထုိအသံထြက္ေပၚရာေနရာသုိ ့ ရႈစားလုိက္ႀကေလသည္။ အလုိေလး….. အဝတ္လွန္း ခ်ိတ္အေဟာင္း တစ္ေခ်ာင္းကားေမာင္မင္းႀကီးသား သုံးေကာင္ ၏ ေၿခစႊမး္ၿပ မႈေႀကာင္ ့ ငုိခ်င္သည္ ့ကေလးငယ္ ကုိ လက္တုိ ့ စလုိက္သည္ ့အလား  ေၿဖာင္းခနဲ က်ိဳးသည္ ့အၿဖစ္သုိ ့ေရာက္ရၿခင္းပင္ၿဖစ္ေလသည္။ ၄င္းသုံးေကာင္လည္း မ်က္လုံးေလးမ်ား ေပကလပ္ေပကလပ္  ႏွင္ ့  ခ်ိတ္အက်ိဳးကုိ သူတုိ ့မလုပ္မိသည္ ့အလား ဟန္မပ်က္ ေကာက္တင္ေပးထားခဲ ့ၿပီး ကန္လက္စေဘာလုံးကုိ ၿပန္လည္ေဆာ ့ကစား ေပ်ာ္ပါးေနေလေတာ ့ သည္။ထုိအခုိက္ ဝယ္ ေက်ာင္း၏ လုံၿခဳံေရးလား….ေက်ာင္းေဝယ်ာဝစၥ ၿပဳသူလားခန့္မွန္း ၍မရႏုိင္ေသာ အမ်ိဳးသမီး တစ္ဦးသည္ ကၽြႏု္ပ္တုိ ့ေဆာ ့ ကစားရာ အားကစားရုံေလးထဲသုိ ့ဝင္လာၿပီး ေနာက္ ၄င္းလွန္းထားသည္ႏွင္ ့တူေသာ  အဝတ္ လွန္းဝါးလုံးတန္းဆီသုိ ့သြားကာ…အဝတ္မ်ားကုိ ရုတ္ေလသည္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပင္   က်ိဳးေနေသာခ်ိတ္ကုိ ကုိင္ကာ သူ ့ငယ္ေပါငး္ႀကီးေဖာ္ ႀကင္ယာေတာ္ဆုံးပါးသြားသည ့္   အလား  “အမေလးေတာ္..ငါ ့ခ်ိတ္ေတာ ့ သြားပါၿပီ….”ဟုငယ္သံပါေအာင္ ထေအာ္သည္။ တစ္ဆက္တည္းဆုိသလုိ ကၽြႏု္ပ္တုိ ့ အားဆူပူႀကိမ္းေမာင္းေလေတာ ့သည္။ကစားကြင္ ဟူ၍ သတ္သတ္ မွတ္မွတ္ မရွိေသာ  ကၽြႏု္ပ္တုိ ့ ေကာလိပ္ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးတြင္ တစ္ရုံထဲသာ ရွိေသာ ေက်ာင္းသားအားကစားရုံ ေလး၌ လာ၍ အဝတ္လွန္းထားသည္မွာ သနားစရာ ၊အားနာစရာ ပင္ေကာင္းလွသည္။ ၿပီးလွ်င္ ၄င္း ေၿပာပုံကား အထက္စီးက စီးပုိးလြန္းသည္။ေမာက္မာလြန္းသည္။ ေန ့ မနားညမနားေဆာ ့ကစားေနႀကသည္ မဝေသးဘူးလား ဟူေသာ စကားလည္းပါသည္။ေနာက္ဆုံးတြင္ ဆရာႀကီးႏွင ့္သြားတုိင္မည္ဟု  ႀကိမ္းေမာင္းေၿပာဆုိေလ၏။  

   ပညာဂုဏ္ေမာက္သည္ဟု ေၿပာရေအာင္လည္း ၄င္း၏ ပညာရည္ကား ကၽြႏု္ပ္ေတာ ့မထင္…။   ထုိအမ်ိဳးသမီးကုိ ကၽြႏု္ပ္တုိ ့တစ္သုိက္ အစကနဦးက ေတာင္းပန္မည္္ ဟု စိတ္ကူးထားသည္။သုိ ့ေသာ္ ၄င္းေၿပာဆုိေသာ စကား၏ အနက္ ၊ေမာက္မာမႈအတုိင္းအတာ ၊စီးပုိးမႈပမာဏတုိ ့အေပၚ ၿခဳံငုံ သုံးသပ္လုိက္သည္။ၿပီးေနာက္ အလွပဆုံးႏွင္ ့ အယဥ္ေက်းဆုံး စကားလုံးမ်ားကုိ ေၿပာလုိက္သည္။ “ခင္ဗ်ားခ်ိတ္ကုိ တမင္တကာ လုပ္တာမဟုတ္ဘူး…..ကၽဳပ္တုိ ့ကုိ အဲ ့ေလာက္လည္း ေအာ္စရာမလုိဘူး….ႀကိဳက္တဲ ့သူနဲ ့ သြားတုိင္….”ဟူ၍တည္း….။ခဏႀကာေတာ ့  ကၽြႏု္ပ္တုိ ့ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ ေတာင္းဆုိခ်က္သည္ ပထမဆုံးအႀကိမ္ ၿပည့္ ဝသည္။ ထုိအမ်ိဳး သမီး သည္ ကၽြႏု္ပ္တုိ ့ ေတာင္းဆုိသည္ ့ အတုိင္းပင္  ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး ထံသုိ ့သြားေရာက္တုိင္တန္းေလသည္…။ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက ကၽြႏု္ပ္တုိ ့ ဘသားေခ်ာတစ္သုိက္ကုိ  ေခၚေတြ ့ ဆုံးမသည္။ ဆုံးမသလုိ အခ်ိဳသတ္သလုိလို ႏွင့္ ႕ကၽြႏု္ပ္တုိ ့ ေက်ာင္းသားမ်ားရွင္းၿပသည္ကုိပင္နားမေထာင္ ဘဲ… “ေက်ာင္းသားဆုိတုိင္း အခြင္ ့အေရးကုိ မယူရဘူ:  ”။

    မွတ္သားေလာက္ေသာစကားရယ္လား….။ ဆရာႀကီးဆုံးမ ခုိက္ တြင္ နံေဘး ရွိစာေရးမမ်ားက လည္းဘယ္တုန္းတည္းက ႀကည္ ့မရေသာ အၿငိဳးကုိ မုိးအၿဖစ္ရြာခ်လုိႀကလည္းမသိ…ဝုိင္းအာႀကသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားမူကား ၿပန္ေၿပာလွ်င္ ရုိင္းသည္ ဟု ကင္ပြန္းတပ္ခံရမည္။  စည္းကမ္းဟူေသာ စကားလုံးသံတုိင္းမ်ားအတြင္း ေဘာင္သြင္းအက်ဥ္းခ် ခံရေပဦးမည္။ ထုိ ့ေႀကာင့္ က်ိတ္မွိတ္ မ်ိဳသိပ္ကာ ၄င္းတုိ ့ စာေရး မ မ်ား၏ ေတာင္စဥ္ေရမရ ႏႈတ္ပူတုိက္စကားလုံးမ်ားကုိ  ဘယ္ဘက္နားထဲမွ ဝင္ခုိင္းၿပီး ညာဘက္နားထဲ မွ ၿပန္လည္ ထြက္ခြာခုိင္းခဲ ့ရေပ၏။ ထုိ ့ေနာက္ ဆုံးမ ႀသဝါဒႆန စကားမ်ားအဆုံး၌ လြတ္ေစဟု အမိန္ ့ ခ်ၿပီးေသာေႀကာင္ ့ ရုံးဝမွ လွည့္ ထြက္ၿပန္လာခဲ ့၏။ ထုိ ့ ေနာက္ ကၽြႏု္ပ္ တုိ ့ကစားရာ အားကစားရုံေလးထဲသုိ ့ မိေက်ာင္းလည္ၿပန္ ႀကည္ ့မိသည္ ။အဝတ္ လွန္းသည္ ့ဝါးလုံး တန္းကား ခန္ ့ ထည္စြာေနရာယူရန္ အခြင့္ အေရး ရထားေလသည္။ ေနာက္ဆုံး၌ ကၽြႏု္ပ္ သည္

 “ေႀသာ္ …ဝါးလုံးတန္းေလးရယ္…မင္းေလာက္ေတာင္မွ တုိ ့ေက်ာင္းသားေတြမွာ အခြင္ ့အေရးေတြ မလွ်ံပယ္ႏုိင္ပါလားကြယ္….”ဟူေသာ  စကားလုံးေလးကုိ သာ ေရရြတ္ႏုိင္ေပေတာ ့သတည္း…………..။

                                                                                      ေနမုိးလူ